แผ่เมตตา
ส่งต่อธรรมะ
สู่ใจผู้สูงวัย

ก่อนจะเป็นย่าภู

ย่าภูษณิศา ชื่อเดิมว่า "ย่าภาพ" ส่วนชื่อเมื่อแรกเกิดคือ "ย่าเตียง"

ท่านกำพร้าพ่อมาตั้งแต่เกิด อยู่บ้านหัวขัว ตั้งแต่ยังไม่จบชั้น ป.๔ ก็เดินถือกระป๋องน้ำตามยายที่หาบขนมจีนและลอดช่องออกไปขาย

พอจบ ป.๔ ย้ายไปอยู่มหาสารคามกับอาเจ๊กกล้วย ต้องหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่นั้นมา และมักถูกอาสะใภ้บังคับให้ตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพื่อไปเปิดแผงขายของเบ็ดเตล็ดในตลาดสดและห้องแถวร้านค้า

ถูกบังคับให้ลากปีบน้ำตาลหนัก ๕๐ กิโลกรัม ออกมาตักแบ่งขายด้วยตัวคนเดียว ลากไหน้ำปลาใบใหญ่มาตักแบ่งขาย และให้เดินขายสาคูไส้หมูไปรอบตัวเมืองมหาสารคาม

ตอนอายุสิบขวบ เคยเดินขายข้าวเม่ารอบตัวเมืองสารคาม วันไหนขายไม่หมดก็ถูกข่มเหงรังแกและด่าทอ คำที่จำฝังใจมาตลอดชีวิตคือ

ลูกอีบ้านนอก

หลังอาเจ๊กกล้วยเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ร้านตั้งม้วนหลีทั้งสามคูหาก็ถูกไฟไหม้ เด็กหญิงวัยสิบขวบขนของออกมาได้เพียงตู้เซฟใบเดียว

ย่าภูเป็นลูกคนที่เก้าของบ้าน

1. ย่าเตียว
2. ย่าเซง
3. ปู่ตี๋
4. ย่าเจี้ย
5. ลุง (ยังไม่ทราบชื่อ)
6. ปู่เคน
7. ปู่วีระ
8. ปู่กันทระ
9. ย่าภาพ คือย่าภู

เรื่องที่ยังเล่ากันในบ้านคือย่าเจี้ย พี่สาวที่หน้าตาดีมาก (ประมาณน้องออน) แต่มีปมกับการที่พ่อเป็นคนจีน ไม่ยอมเรียกพ่อและไม่นับถือพ่อมาตลอด ท่านป่วยและจากไปตั้งแต่ยังสาว ก่อนสิ้นลม ท่านเรียกหา "เตี่ย" เป็นครั้งแรกและครั้งเดียว